مدعیان فرهنگ بیان وسط............

مدعیان فرهنگ بیان وسط............

بعد از جنگ یکم خلیج در سال 1999، کوردان عراق در زیرسایه ی چتر سازمان ملل اتونومی خود را بدست انداخت. آنها پول متفاوتی نسبت به سایر بخشهای کشور عراق را به کار آوردند، که بدان دینار سویسی می گفتند. اکثر کوردان بعد از سقوط رژیم صدام در سال 2003، انتظار استقلالی به تمامی را داشتند. چندین گروه کوردی، در مناطق دور از کوردستان، ضرب پولی را پسند و مقبول دانستند؛ آنهم برای آن کشور مستقلی که بعد از سقوط رژیم صدام انتظارش را داشتند. از سوی دیگر، ترکان بیم آنرا داشتند، که کوردستانی مستقل در عراق تشکیل شود و این استقلال سبب فزونی یافتن خواسته های خودمختاری کوردان ترکیه را بدنبال داشته باشد. برای همین نیز، ترکان به شدت مخالفت خود را با این حریم خودمختار فدرال در کوردستان عراق را ابراز داشتند. تهدید به حمله و تصرف این حریم را اعلام نمودند. ایالت متحده هم، در اینمورد با ترکان همراه بود. برای همین منظور بود، که دوباره نقشه ی کوردستان مستقل بار دیگر هم بهم خورد و از هم پاشید. نخستین پولی که ضرب زده شد، سکه هایی بودند که روی آنها؛ منقش به اشاره ای به تاریخ گذشته ی کورد و پرندگانی بود که اصیل بودن این مرز و بوم را به تصویر می کشید. یک دیناری اشاره به شجاعت کورد در تمامی اعصار گذشته را نشان میداد.


تصویر صلاح الدین ایوبی بر روی این سکه ها منقوش گردید، که کسی بود که خاندان ایوبی را بنیاد نهاد و از سال 1163 تا 1193 فرمانروایی نمود. سکه ی یک دیناری جنس آن از برنز و روکش آن آلیاژی از سرب بود، که آنرا با این آلیاژ رو کاری نموده بودند. از این نمونه سکه به تعداد پنج هزار سکه ضرب گردید. سکه ی ده دیناری نشانه ای از حیوانی زرد کوهی فارسی را داشت که نزدیک به ده هزار سکه ی آن نیز ضرب گردید و این سکه هم از برنز و روکش آن آلیاژی از سرب بود. سکه های نقره ای، صد دیناری و روی آنها منقش به عقابی کوچک که در پی پرنده ای کوچک در حال صید بود و در کوردستان مفهومی بر اساس اصیل بودن را می رساند. این سکه نیز، قریب به هشتصد دانه ی آن ضرب گردید.

سکه های طلا هم هزار دیناری و روی این پولها، منقوش بود به صلاح الدین که سوار بر اسبی و پرچم کوردستان را در دست داشت. سکه های ده دیناری 36 میلیمتر قطر داشتند و این در حالیکه سکه های دیگر 27 میللیمتر قطر داشتند. کوه هایی در پشت روی این سکه ها را ترسیم کرده بودند، که طبق کلتور و سنن کوردان نمادی سمبولیک دفاع را برای کوردان به تصویر می کشد. برای همین هم، نوک قله ای چهار کوه را بر روی این سکه نقش زده اند و بر فراز این کوه ها خورشیدی افسانه ای را که اسطوره ای می باشد، با خط کوردی آنهم را با دو روش نگارش سورانی و کرمانجی نوشته هایی هم بر آن نوشته شده بود.