چقدر دوســــت داشتم يك نفر از من بپرسد:
چقدر دوســــت داشتم يك نفر از من بپرسد: چرا نگاهت انقدر غمگين است؟ چرا لبخندهايت آنقدر تلخ وبيرنگ است؟ اما افسوس كه هيچكس نيست...هميشه من بودم و تنهايى پر از خاطره...آرى با تــــــو هستم...!! با تويى كه از كنارم گذشتى...و حتى يكبار هم نپرسيدى...چرا چشمايت هميشــه بارانــِـى است...!!
- ۱.۵k
- ۰۵ دی ۱۳۹۲
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط