من بعد هزار سال تمام باز حتی مرده ام به خانه باز خواهد گش

من بعد هزار سال تمام باز حتی مرده ام به خانه باز خواهد گشت،
توازاین تنبوره زنان توی کوچه نترس..
نمیگذارم شب های ساکت پاییزی، از هول وولای سوزان
باد بترسی..
من هرکجا ک باشم باز کفن بر شانه از اشتباه مرگ میگذرم
می آیم مشق های عقب افتاده ی تورا مینویسم،
پتوی چهارخانه خودم را تا زیر چانه ات بالا میکشم..
بعد طوری پرده خانه را کنار میزنم که،
باد از شمار مردگان بی گورش نفهمد که یکی کم دارد..