آسمان من ،

آسمان من ،


صاف تا قسمتی بی تاب است . . .


فصل ها را نمی شناسد . . .


گرمایِ وحشیِ تصورِ حضورت ،


جغرافیایِ تاریخ را به هم می تابانَد . . .


نه توانِ دیدن دارم ،


و نه حتی شنیدن . . .


می ترسم بخاری شوم ،


حوالیِ دورترین جزایرِ ،


متروکِ قرون عشق . . .


دریایِ من خروشان ،


همراه با امواج دلتنگی ست . . .


هیچ ساحلی رامَش نکرده ،


جز صخره ی ساحلِ گم شده ی دستانِ تو . . .