اینکه چه کسی بگوید دوستت دارم را فرق میکند...

اینکه چه کسی بگوید دوستت دارم را فرق میکند...
مثلا پسرِهمین خاله شهناز...
خیلی آقاست...
هیچ عیبی هم ندارد...
اماوقتی آنشبِ مهمانیِ خانه ی مادربزرگ درآشپزخانه تنهاشدیم وگفت دوستت دارم...
ناخودآگاه لیوان دستم راپرت کردم سمتش...
زیرچشمش بدجورکبودشد
بیچاره به بقیه گفت خورده به گوشه ی کابینت...
نمیخواستم بزنم ها...دست خودم نبودخب...
یامثلا همین آرش
نمره الف کلاسمان که خیلی بچه ی باادب ودرس خوانیست...
وقتی یکی ازبچه هارا واسطه کرد وگفت نیتش خیراست...
رفتم وبه هربدبختی بود کلاس هایم راعوض کردم...
وخیلی آدمهای دیگر...
حالا...تووووووووووووو...
وقتی یک جوک بیمزه تعریف میکنم وخودم شروع میکنم به قهقهه زدن
یکی میزنی پس گردنم ومیگویی:دختره ی دیوااانه....!
تومیگویی دیوانه وانگار دنیارابه من داده داده اند...
وقتی که ازخستگی وبی حوصلگی خط مقنعه ام میرودکنارگوشم
میزنی زیرخنده ودرحالیکه سعی داری درستش کنی
میگویی:این چه وضعشه شلخته خانوووم؟؟!
تومیگویی شلخته وکیلوکیلو قندآب میکنند توی دلم...
وقتی که آرام وشانه به شانه باهم قدم میزنیم
توآهسته سرت رانزدیک گوشم میکنی ومیگویی:
دوستت دارم...
تومیگویی دوستت دارم ومن.....
توهم مثل پسرِخاله شهناز وآرشِ کلاسمان فقط گفتی دوستت دارم...
پس چرا بادوستت دارمِ تو ، مثل یک دختربچه ی خجالتی لپ هایم گل می اندازد ودست وپاهایم راگم میکنم؟