.

.
حالا که فکرش را می کنم
می بینم؛ " نداشتنت" آنقدر ها هم که فکر میکنم عذاب آور نیست!
میدانی چرا؟!
چون دنیای مان پر است از آدم هایی که زمین و زمان را به هم دوختند؛ برای داشتن و به دست آوردن هم دیگر!
همان هایی که ادعای "لیلی و مجنون" بودنشان به عرش خدا رسیده بود و هیچ کس را به جز "یکدیگر" لایقِ عشقِ آتشینشان نمی دیدند! و حالابعد از مدتی، یا از هم جدا شده اند یا زیر یک سقف درگیرِ روزمرگی ها،
بدون احساس!، فارق از معاشقه و دلبری کردن ها،
حتی بدونِ هیچ لذتی از داشتنِ هم دیگر، زندگی که نه!، هم دیگر را تحمل میکنند!!...
و چه اسراف می شود آن همه عشق و دوست داشتن مابین "بی تفاوتی هایشان"...
می دانی چیست؟؟
"نداشتنت تا ابد" شرف دارد به "عادت شدنت"
حتی می ارزد به اینکه داشته باشمت و لابلای روزمرگی هایم، آنهمه عشق را گم کنم!...
دوست داشتنت برایم مقدس تر از این حرف هاست جان دلم...
به قول نادر ابراهیمی:
و عشق اگر با حضور همین روزمرگی ها عشق بماند "عشق" است...
.
مهسا_سجاد