آهای سلطان سليمان

آهای سلطان سليمان

ای پادشاه عثمانی . . .

سريالت ديگر به پايان رسيده است ...

چند وقتی هست ديگر بازارت داغ نيست
حتی خرم سلطان زيبايت هم نتوانست نام تو را در دنيا مشهور كند . . .

حیف که كسی در اين ميان نيست كه سريال كوروش يكتا پرست را به تصوير بكشد ...

كسی در اين ميان نيست نجابت الهه مينو را به تصوير بكشد ...
كسی نيست تا خلوتگاه كوروش نه حرمسرای پر زخاتون كوروش را به تصوير بكشد ...

مهم نيست كوروش ...

تكه سنگی به جا مانده از تو امروز اسمت ، خردت ، يكتا پرستی و نجابت ايرانی را در دنيا زنده نگه داشته ...

الهه ی نجيب ! پسران سرزمين من را ببخشش كه ندانسته محو زيبايي صورت خرم شدند و آنرا بر پس زمينه ي گوشی هايشان گذاشتند ونجابت تو الهه را از ياد بردند...

كوروش ، يك سريال برای سليمان نتوانست نام او را زنده كند اما تو با تكه سنگی دنيا را مجذوب خود كردی ...

كوروش مردم سرزمينم را ببخش كه ندانسته رشادت های عثمانی را تحسين كردند آن زمان كه نيمی از دنيا حاكمش تو بودی ...

ببخش ما را...
کوروش را ديدند مشعلى و جام آبي در دست, پرسيدند: كجا ميروي؟
گفت: ميروم با اين آتش، بهشت را بسوزانم و با اين آب، جهنم را خاموش كنم, تامردم خدا را فقط بخاطر عشق به او بپرستند نه بخاطر عياشی دربهشت و ترس ازجهنم.
من اگر پيامبر بودم رسالتم شادمانى بود. بشارتم آزادى و معجزه ام خنداندن كودكان
نه از جهنمى مى ترساندم، نه به بهشتى وعده ميدادم
تنها مى آموختم انديشيدن را و "انسان" بودن را.....