بعضی از این روزهایی که حالت خوش نیست، باید اعتصاب موسیقی

بعضی از این روزهایی که حالت خوش نیست، باید اعتصاب موسیقی کنی.
باید، نه به کسی که رفته لعنت بفرستی و نه خودت را سرزنش کنی که چرا...
خودت را لوس کردی و گفتی "تمام" که حالا... اینطور بی قرار باشی.
آدمیزاد همین است. وقتی چیزی کنارش باشد، نمی بیندش. اما همینکه مقابلش قرار گرفت، خوب است.
تا مقابل هم قرار بگیرید، کار تمام است. دیگر نه احترامی می ماند و نه علاقه ای. ولی وای به روزی که به هم بگویید
" کات ".
گفتنش راحت است،اصلا مد شده. باید باشد.
جزو جدانشدنی یک رابطه نه بوسه های جانانه است و نه قانون وفاداری و از جان گذشتگی.
ولی همیشه زمان شروع، به این کلمه ی پیش پا افتاده بیش تر از هر چیزی فکر می کنیم.
این است که می گویم گاهی باید اعتصاب موسیقی کرد. چون بعد از همین کات بعضی از این آهنگ ها دیوانه ات می کنند.
می چسبند به تکه ای از مغز و قلبت.و هر دو را با هم می جوند.
بعضی از این آهنگ ها حکایتی دارند. تو هم که بخواهی دست از سر آدم رفته برداری یک آهنگِ سمجِ لعنتی نمی گذارد.
انگار فقط برای تو و آدم رفته ی زندگی ات ساخته شده اند.
که یک موقعِ مشخصی که حالت خوب نیست پخش شوند به نیت عاشق کردن تو.
گناه نه به گردنِ آن آدم رفته است و نه بخاطر بی تابی دل تو، گناه فقط مال بعضی از این آهنگ های لعنتی ست.
چاره اش هم چیزی نیست جز، اعتصاب موسیقی.