ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺏ ... ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻓﻪ ﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ

ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺏ ... ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻓﻪ ﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ
ﺭﻭﯼ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻨﺪﻟﯽ ... ﭘﺸﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﯿﺰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﻭ ﺗﺎ ﻗﻬﻮﻩ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺩﺍﺩﻡ
ﯾﮑﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ...
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺖ
ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﻓﻪ ﺑﯿﺎﯾﻢ
ﯾﺎﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻗﻬﻮﻩ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺗﻠﺦ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩﯼ
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﭼﯽ ؟ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ ... ﻗﻬﻮﻩ ﯼ ﺗﻠﺦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﯾﺎ ﻗﻬﻮﻩ ﯼ ﺷﯿﺮﯾﻦ؟!
ﮔﻮﺵ ﮐﻦ ...
ﻣﺮﺩ ﮐﺎﻓﻪ ﭼﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻫﻨﮓ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻼﻗﻪ ﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ
ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻫﻨﮓ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﯿﮑﻨﻢ
ﺗﻮ ﻫﻢ ﻗﻬﻮﻩ ﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺭﯼ
ﻗﻬﻮﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻩ ...
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻝ ﺩﻟﻢ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪﻡ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺷﺖ
ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﯽ ﻧﺒﻮﺩ
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺷﺒﯿﻪ ﺗﻮ ﺭﻭﺑﺮﻭﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮﻑ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ... ﻋﺎﺷﻖ ... ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻡ !