مادرم....

مادرم....

برمی گردم و نگاه میکنم

چه شکوه غریبی دارد

هنوز بر درگاهی ایستاده

- و دلواپسی اش را
- می بارد

آه !!
میدانم تا دیدار دیگر
فانوس نگاهش را

بر در خواهد آویخت

- می بینمش که می گذرد

از کوچه های تنگ ایام

با قامتی شکسته -خسته

و چهره ی مهربان فرتوتش
در چادر کهنه

" تمثیل اصیل فقر است "

- دردت تو سرم مادرم -