امداد غیبی در جبهه

امداد غیبی در جبهه

ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﭘﻨﻮﺟﯿﻦ ﻋﺮﺍﻕﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﻮﺩﯾﻢ . ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ
ﺷﻨﯿﺪﻡ، ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﯾﮏ ﮐﺎﺭﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺧﺎﮐﺮﯾﺰ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ . ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺍﺭﺗﺸﯽ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺎ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﭘﯿﺶ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﮐﺮﺩﻡ
ﺗﺎ ﯾﮏ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﻣﻨﻮﺭﯼ ﺑﺰﻧﺪ، ﺗﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻋﻠﺖ ﺻﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﻨﻢ . ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩ
ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﻣﻨﻮﺭﯼ، ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﺟﻨﮕﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ .
ﮔﻔﺘﻢ، ﻣﻦ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﻣﻨﻮﺭﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺰﻥ . ﺑﺎﺯ
ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢﺟﻨﮕﯽ ! ﺑﺎﺭ ﺳﻮﻡ ﮐﻪ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ
ﺟﻨﮕﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻝ ﺷﺪﻡ، ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍ ﻫﻢ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ .
ﺻﺒﺢ ﻭﻗﺘﯽ ﻫﻮﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺩﻭﺭﺑﯿﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﺮﺩﻡ، ﺍﺯ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﻡ ﻣﻮ ﺑﻪ ﺗﻨﻢ ﺳﯿﺦ ﺷﺪ .
ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﮕﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﮔﺮﺍ، ﺩﻗﯿﻖ ﺭﻭﯼ ﺳﺘﻮﻥ ﻧﻈﺎﻣﯽ
ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺣﻤﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﻼﺡ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺍﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﻌﺜﯿﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ﻭﺍﺻﻞ ﺷﺪﻩبودن

شهید عبدالعلی ناظم پور