دلِ تنــگــم عـجـب بـی تاب گشـتـه

دلِ تنــگــم عـجـب بـی تاب گشـتـه
بـه فکـرت هر شبی بی خواب گشته
کجــا بایـد تــورو پیـــدا کنـــم مــن
لب لـعلـت بـــرایــم نـاب گشـــته
تـو خورشـید منـی لیـکن در این شب
عـجب خـورشـید مـن مـهتاب گشـتـه
چـگـونـه با تـو هم صحبت شود دل؟
دلـی کـه از خـجـالـت آب گـشــته
تـو دریا کـرده ای مــرداب چشـمـم
کـه قـبل از بودنت مـرداب گشـته
نبودت آنقـَـدَر مـن را زمیـن زد
کـه تو گویی چه بــی اعصـاب گشـته
تـو تنــها کرده ای من را ولیـکـن
امیـــد دیــدنت در خـواب گـشـتـه