همه  ما یک عذرخواهی به احساس خود بدهکاریم...

همه  ما یک عذرخواهی به احساس خود بدهکاریم...
زمانی که برای نگه داشتن آدمهای اشتباه پافشاری کردیم!
آن زمان که دروغ شنیدیم و سکوت کردیم
جایی که باید میرفتیم اما ایستادیم!
چیزهایی که دیدیم و ندیده انگاشتیم!
از هیچ و پوچ رویا ساختیم و ذوق کردیم!!!
برای فرار از حقیقت لج کردیم و لج کردیم و لج کردیم.....
خاموش کن فانوس وابستگی ات را..
گاهی چه اصرار بیهوده ایست اثبات دوست داشتنمان به آدمها! .. معرفتهای بیجایمان.. مهربانی های الکی مان..
بها دادن های بیش از حدمان.. تلاشهای بی مورد برای حفظ رابطه هامان..!
کاش این وقت ها صرف خود شناسی میشد،
صرف کسی که تمام حواسش به ما بود،
صرف آرامش خود و دیگران.