بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
دقت شود که در آیات فوق که پشت سرهم قرار دارد، چند بار لفظ من یا -انّنی - به درستی که من یا یوحی - وحی من یا فاعبدنی - پس من را عبادت کنید.یا لذکری - برای یاد من به کار رفته است.
إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ - اين است آئين شما، آئينى واحد و من پروردگار شمايم پس تنها مرا بپرستيد.(سوره انبیاء آیه 92)
ما يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَ ما أَنَا بِظَلاَّمٍ لِلْعَبيدِ -نزد من هيچ سخنى تبديل نمى‏پذيرند و من نسبت به بندگان، ستمكار نيستم و اين عذاب مولود عمل خود آنان است.(سوره ق آیه 29)
پس معلوم شد که لفظ من در کلام الله بسیار به کار رفته است و غالباً در جایی است که خداوند کریم راجع به خود سخن می‌فرماید.
البته آن چه بیان شد،همه در خصوص به کار بردن ضمایر من و ما است، و گرنه هر کجا به جای ضمیر به صورت مستقیم اسم به کار رفته و یا ضمیر او به کار رفته است، افعال همه مفرد می‌باشد. مانند :
هُوَ السَّمِيعُ - او شنواست.(سوره دخان بخشی از آیه 6)
إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ - خدا همه گناهان را می آمرزد.(سوره زمر بخشی از آیه 53)
إِنَّ اللَّهَ یَرْزُقُ - همانا خداوند رزق می‌ دهد. (سوره آل عمران بخشی از آیه 37)(پایان)