در نبودت هر که آید می خورد افسوس را

در نبودت هر که آید می خورد افسوس را

درد،می خواهد کسی مانند جالینوس را

مادرم می گفت قبلا با وفایی باب بود

ای بنازم عهد شاه و عهد دقیانوس را

هر که دارد صورت زیبای ظاهر برده است

چون کسی هرگز نبیند پای یک طاووس را

چون نباشی خانه یِ ما تار باشد بهتر است

بی تو روشن هم نباید کرد، این فانوس را

چون زمین گرد است هم آدم به آدم می رسد

یاد آور می کنم قاموس بطلمیوس را

سرگشته