آسا با صدای آرومی گفت:

آسا با صدای آرومی گفت:
«نمی‌دونم... دلم می‌خواد اسمشو پدرش انتخاب کنه… تهیونگ.»

در همون لحظه، نور طلایی‌رنگی در اتاق پیچید. نگهبان ظاهر شد. با همون حالت آروم و صدای جدی گفت:
«آسا، وقتشه. در باز شده. می‌تونی برگردی خونه.»

آسا نگاهی به پسرش انداخت، آهی کشید، و نوزاد رو محکم‌تر تو بغل گرفت. بعد، همراه نگهبان از در عبور کرد… و دوباره قدم به دنیای خودش گذاشت.

قصر، هوای آشنای دنیای خودش، و خونه‌اش… همه چیز جلوش بود. اما وقتی به قصر رسید، همه چیز عجیب و متفاوت بود.

در باغ قصر، تهیونگ ایستاده بود. هوا خنک بود و برگ‌ها زیر پاش خش‌خش می‌کردن. آسا با قلبی تندتپ وارد شد، بچه‌اش رو در آغوش داشت، و زمزمه کرد:
«تهیونگ... برگشتم... این بچه... پسر توئه.»

تهیونگ بهش نگاه کرد. سکوتی سنگین بین‌شون افتاد. بعد، با سردی و گیجی گفت:

«منظورت چیه این بچه‌ی منه؟ من تو رو نمی‌شناسم.»