آدم های ساده را دوست دارم.

آدم های ساده را دوست دارم.
آدم های صاف ساده را؛
آدم های سر راست را؛ آدم هایی را که مثل شیشه ای زلال می شود آن سمت روح شان را دید؛
آدم هایی که آنقدر رقیق و ساده و شفاف اند که دیده نمی شوند؛ 
حجم ندارند؛
به سادگی مهتاب می مانند؛ سایه ای روشن اند. 
از آیینه هم ساده تر. زلال تر. شفافیتی بی نظیر دارند. 
تو را از خودت عبور می دهند. تو را در خودشان نگاه نمی دارند.