دور دهان خرها پوزه بند یا طنابی محکم می بستند تا مبادا سر

دور دهان خرها پوزه بند یا طنابی محکم می بستند تا مبادا سربگردانند و اندکی از بار یونجه و گندمی که می برند را بخورند.

در طویله هم از علفهای تازه، که خودشان آورده بودند سهمی نداشتند،سهمشان باقیمانده نشخوار گاوها و گوسفندها بود،

طویله آنها که زحمت اصلی را می کشیدند از بقیه جدا بود،

آنها همواره در حسرت خوردن علفهای تازه ای که خودشان از دشت و صحرا آورده بودند و کمر خم کرده بودند می ماندند، حاصل کار آنها، سهم گوسفندها و اسبها و گاوها بود.

خرها در دنیای قدیم ستمدیدگان به دست رعایای فقیر بودند، چون شیر و گوشت نداشتند

مناسبات بر مبنای سود همواره بر ظلم می انجامد، این مسئله قطعی در تاریخ است.

آندره بالکونسکی