ای که عالم تشنه بـر تسنیم ِ چشمانت

ای که عالم تشنه بـر تسنیم ِ چشمانت
عاشقان مست ِ می ِ ترحیم ِ چشمانت

کهکشانی ماه در این حصّه ی مـرد م
آسمانی آفتــاب آن نیـــــــــم چشمانت

دل سپارم جـز تو را ای جذبه ی عالم !
جرأتی دارم مگر از بیم ِ چشمانت؟!

میتوان در یک نگاهــــی لشگـر غم را
غــرق شادی کرد با تعلیـــم چشمانت

سَــر ازو دیگر مبین و اختیار ای دل
آنکه با یک غمزه شد تسلیم ِ چشمانت

خیسم از آب ِ محبّت در لب ِ ساحـل
برق میگیرد مـــرا از سیم ِ چشمانت

بیخبــر هستی مگر از قدرت نازت ؟!!
محشری دیـد م دران اقلیم چشمانت