برده طاقت از دلم روی مَهَت زیبای من

برده طاقت از دلم روی مَهَت زیبای من
از شقایق ها سَری ای تک گُلِ مینای من

من ز داغِ عشقِ تو شبها نخوابم تا سحر
خستگیم را ببین در چهره و سیمای من

زُلفِ تو مثلِ غزل لعلِ لبانت چون عسل
می سرایم شعرِ چشمانِ ترا رعنای من

با تو قلبم پر ز مهر و مهربانی می شود
بی تو میمیرم دگر ای یارِ بی همتای من

در فراقِ روی ماهت ناله ها سر داده ام
گر نیایی وای من، ای وای من، ای وای من

ای طبیبِ من بیا دردِ مرا درمان نما
من مریضِ عشقم و تو بوعلی سینای من

می کنم فرشِ دلم گسترده زیرِ پای تو
عاشقم بر خنده ات ای دلبرِ شیدای من


با عاشفانه هایت..آتشم میزنی..با حرف هایت دیوانه ام میکتی..شور میشوم..شوق میشوم نفسی،،اشک میشوم برای تو..برای تمام دلدادگی هایت..شوق نفس کشیدنت را جشن میگیرم در لابلای تمام نفس هایم..سینه ام را استوار تر میکنم به وسعت تمام تو...تمام هستی من..فدای تمام خوبی هات..تو قلب منی..عزیز دلم خیلی..خیلییییییی دوستت دارم..