ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺒﺎﺭ !

ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺒﺎﺭ !
ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺑﻪ ﯾﺎﺭ !
ﺗﻮ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﻭﺝ ﻋﺸﻘﯽ ﺍﻭﺝ ﻃﺮﺍﻭﺕ !
ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﯼ !
ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺍﯾﯽ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺧﯿﺲ ﻣﯿﮑﻨﯽ
ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺍﯾﯽ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﻫﻨﮕﯿﻦ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ ﻣﯿﮑﻨﯽ
ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺭﺍﺯ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﺠﺎ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﻗﺪﻡ ﻗﺪﻡ ﺭﺍﻫﯽ ﻣﯿﺸﻮﻡ ﺗﺎ ﺩﻭﺭ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯿﮑﻨﯽ
ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ ﺑﮕﻮ ﻭ ﺍﻧﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﻔﻬﻤﻢ ﻏﻢ ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﻏﻢ ﺗﻮ ﮐﺠﺎ
ﻭ ﺍﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﻤﻢ ﺷﺎﺩ ﮐﻨﻢ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ ﺑﺮﻗﺼﺎﻧﻢ ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻏﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺭﯼ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺧﺴﺘﻪ ﯼ ﺯﻣﺎﻧﻪ