كوچه پس كوچه هاى شهر صورتت را مرور مى كنم...

كوچه پس كوچه هاى شهر صورتت را مرور مى كنم...
غوطه مى خورم در غبطه اى كه روزى اين شهر فقط يك جاده ى صاف و يك طرفه با نام (محبت) به سمت بچگى هايمان بود...
در گذر از اتوبان (احترام) به انتهاى بن بست كوچه ى چشمت سرازير مى شوم و مى چكم همپاى تمام دلتنگى هايت...
پشت چراغ چهار راه (انتظار) كمى مى ايستم و با بهاى جريمه اى از انتظار هميشه سبزت مى گذرم...
كاش كمى توقف...
كاش...