بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
‌وسوسهٔ هدایتگری را از ذهنت بیرون کن :
اگر می‌خواهی عامل هدایت باشی لطفا نخواه کسی را هدایت کنی. از وسوسهٔ هدایت کردن دیگران و نقش هدایتگری برای خودت دست بردار.
‌هدایت کردن کار من و تو نیست. آن کار خداست.
بین به پیامبر(ص) چه می‌فرماید؛ إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ - اینطور نیست که هرکه را تو دوست داشته باشی می‌توانی هدایت کنی، بلکه این خداست که هر که را بخواهد هدایت می‌کند.(سوره قصص بخشی از آیه 56)
‌ای دوست، جامعه و محیطی آرام و به‌ سامان می‌خواهی، وسوسهٔ هدایتگری را از ذهنت بیرون کن.
‌درکاری که ذاتاً مربوط به تونیست فضولی نکن و با دخالت‌ها و برداشت‌ های ذهنی‌ات بیش از این کار‌خرابی به بار نیاور.
‌جامعه‌ای هدایت‌شده می‌خواهی نقش هدایتگر بخودت نگیر. خودخوانده خود را مأمور هدایت مپندار. از این وسوسهٔ نفسانی رها شو.
ردای هدایتگری تنها برازندهٔ خداست. چنین ردایی را برای من و تو ندوخته‌اند.
تو فقط می‌توانی خودت خوب و سالم زندگی کنی.
دروغ نگویی، دزدی نکنی، بد قول و بدعهد نباشی، به اموال مردمان خیانت نکنی، صادق و درستکار باشی…
اگر اینگونه باشی، یعنی اگر خودت خوب و ساده و متعالی زندگی کنی، بی‌آنکه بدانی عملاً عامل هدایت الهی شده‌ای و خداوند چون بخواهد از طریق آثار اعمال تو و نوع زندگیِ تو، در دیگران تأثیر نیک می‌گذارد و باعث هدایت‌شان به حیات طیبه می‌شود.
این مطلب فرق دارد به اینکه تو یکراست برای خودت نقش هدایت گری قائل شوی و شروع به دخالت و فضولی در حیات خدادادهٔ دیگران کنی. نکته را دریاب.