دست و پای بی جان‌تر از قلبم را به زمین سرد اتاق می‌رسانم.

دست و پای بی جان‌تر از قلبم را به زمین سرد اتاق می‌رسانم.
شاید نزدیک بودن به خاک،
آرامش خواب ابدی به همراه داشته باشد.
شاید راحت ترین نفس،
آخرینش باشد.
چندی از گلایه‌ام از سگان ولگرد و بدتر از آنان گذشته،
پا به رکاب سنگین فرار از خاطرات گذاشتن،
دیگر من‌را امان شنیدن چیزی جز افکار شبانه ام را نمیدهد.