که یاد ابــــــــــــر و ابریشــــــم و عشـــق می افتم .

که یاد ابــــــــــــر و ابریشــــــم و عشـــق می افتم .


خوب یادم هست از بهشت که آمدم ، تنم از نور بود و پر و بالم از نسیم .

بس که لطیف بودم ، توی مشت دنیا جا نمی شدم .

اما زمین تیره بود .کدر بود،سفت بود و سخت.دامنم به سختی اش گرفت

و دستم به تیرگی اش آغشتــــه شد . و من هر روز

قطره قطره تیره تر شدم و ذره ذره سخت تر.من سنگ شدم و سد و دیوار.

دیگر نور از من نمی گذرد ،دیگر آب از من عبور نمیکند،

روح در من روان نیست و جان جریان ندارد.حالا تنها یادگاری ام از بهشت

و از لطافتــش ،چند قطره اشـک است که گوشه ی

دلم پنهانش کرده ام ، گریه نمی کنم تا تمام نشود ، می ترسم بعد از آن

از چشم هایم سنگ ریزه ببارد. یا لطیف! این رسم

دنیاست که اشک ، سنگ ریزه شود و روح ، سنگ و صخره ؟ این رسم

دنیاست که شیشه ها بشکند و دل های نــازک

شرحه شرحه شود؟وقتی تیره ایم ، وقتی سراپا کدریم به چشم میآییم

و دیده می شویم ، اما لطافت هر چیز که از حــد

بگذرد ، ناپدید می شود.یا لطیف ! کاشکی دوباره ، تنها مشتی از لطافتت

را به من می بخشیدی تا من می چکیـــــــــــدم و

می وزیدم و ناپدید می شدم ، مثل هوا که ناپدید است ، مثل خودت که

ناپیدایی یا لطیف !مشتی ،

تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش ...