فقط تبر نیست که به درخت میزند.

فقط تبر نیست که به درخت میزند.
آب که پای درخت نریزی، می خشکد.
از درون می پوسد و خالی می شود. آنوقت به کوچکترین بادِ خزانی فرو می ریزد.
عاشقانه ها همیشه که با زخمِ جفا و خیانت سرنگون نمی شوند. بیشترشان آب نمی خورند. همان دوستت دارم های هر روزه، همان نگاه ها و ملاحت ها، همان ها پایشان ریخته نمی شود که می میرند...
کم کم...
آرام...