وطن، هویت، ایمان، فرهنگ و همه آنچه نشان و نشانه ایرانی‌بو

وطن، هویت، ایمان، فرهنگ و همه آنچه نشان و نشانه ایرانی‌بودن ما است، چیزهایی نیستند که برای دوست داشتنشان لازم باشد مدام نام‌شان را تکرار کنیم؛ اینها عناصری هستند که در جانمان نشسته‌اند، مثل بوی خاک باران‌خورده، مثل یک سرو کهنسال، مثل شعری که روح‌مان را به پرواز درمی‌آورد.

سهراب سپهری برای نشان دادن این نشانه‌ها نام رودها و کرانه‌ها را تکرار نمی‌کرد، بلکه شاعرانه سراغ سرچشمه‌ای می‌رفت که در لحظه‌لحظه زندگی‌مان جاری و در ذرات وجودمان متبلور شده است:

«من مسلمانم
قبله‌ام یک گل سرخ
جانمازم چشمه، مهرم نور
دشت، سجاده من
من وضو با تپش پنجره‌ها می‌گیرم
در نمازم جریان دارد ماه
جریان دارد طیف
سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات وجودم متبلور شده است.»


زادروز سهراب سپهری، شاعر شوریده کاشانی گرامی باد.✨>>