بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
چرا ایمان ما رنجشان میدهد؟! چکار به ایمان ما دارند؟! از ما چه می خواهند و چه مطامعی دارند که ایمان ما مانع از دستیابی آنان شده است؟!
از فحوای کلام مشخص است که چقدر کفر برآنان غالب شده و چه حقد، بغض و کینهای نسبت به ایمان ما دارند!
معلوم است که ایمان ما خیلی آزارشان میدهد،چرا که مانع از استعمار، استثمار، استحمار خر کردن و دست درازیهای ظالمانه آنها به ما شده است.
این متن که در فضای مجازی متنشر شده، نه سؤال است، نه شبهه است، نه نقد است، نه بار عقلی و علمی دارد، بلکه سراسر درشتگویی، بدزبانی و تمسخر میباشد که هیچ تعجبی هم ندارد، باید چنین باشند و چنین بگویند. بسیار ضرر کردهاند. در سطح جهانی.
البته تردیدی نیست که مؤمنین به مراتب بیشتر، محکمتر و مستدلتر میتوانند کفار و جهل و عنادشان را به سخره بگیرند، ولی لزومی ندارد، چرا که اساساً پروردگارشان آنها را به حالت مسخره درآورده است که این همه مسخرهبازی در اعتقادات، گفتار و اعمالشان در میآورند. این سنّت، اخلاق و قضای حتمی الهی است که مسخره کنندگان را که غالباً فقط به زبان میتوانند مسخره کنند، به حقیقت مورد استهزاء قرار دهد و شاکله آنها را مسخره سازد:
اللّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ -خدا است كه ريش خندشان مىكند و آنان را در طغيانشان فرو مىگذارد تا سرگردان شوند.(سوره بقره آیه 15)
آیا هیچ عاقلی، به اهل عقل، علم و دانش خندیده است؟ اما به کار دلقک میخندند، چرا که دائم اداهای مسخره و غیر معقول در میآورد. مثل کفار.
اما، صرف نظر این مسخرهها، به نکاتی اشاره میشود که لازم است همگان بدان توجه نمایند:
الف)- ایمان و کفر دو صفتی هستند که در وجود انسان سرشته و نهادینه شدهاند، لذا نه کسی در این عالم بی ایمان است، و نه کسی در این عالم، بدون کفر است. بلکه فقط متعلق ایمان و کفر انسانها متفاوت میشود. عدهای به خداوند یکتا و بازگشت به سوی او و دین حق ایمان می آورند و نسبت به هر طغیان و طاغوتی کافر میشوند؛ و متقابلاً برخی به هر طغیان و طاغوتی در درون و برون ایمان میآورند و نسبت به خدا و هر چه که تجلی حق است کافر میشود، و البته در این میان، آنان که به خدا ایمان آورده و به طاغوت کافر می شوند، به رشد و کمال و فلاح میرسند:
لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ - (ادامه دارد...)
پاسخ قسمت اول :
چرا ایمان ما رنجشان میدهد؟! چکار به ایمان ما دارند؟! از ما چه می خواهند و چه مطامعی دارند که ایمان ما مانع از دستیابی آنان شده است؟!
از فحوای کلام مشخص است که چقدر کفر برآنان غالب شده و چه حقد، بغض و کینهای نسبت به ایمان ما دارند!
معلوم است که ایمان ما خیلی آزارشان میدهد،چرا که مانع از استعمار، استثمار، استحمار خر کردن و دست درازیهای ظالمانه آنها به ما شده است.
این متن که در فضای مجازی متنشر شده، نه سؤال است، نه شبهه است، نه نقد است، نه بار عقلی و علمی دارد، بلکه سراسر درشتگویی، بدزبانی و تمسخر میباشد که هیچ تعجبی هم ندارد، باید چنین باشند و چنین بگویند. بسیار ضرر کردهاند. در سطح جهانی.
البته تردیدی نیست که مؤمنین به مراتب بیشتر، محکمتر و مستدلتر میتوانند کفار و جهل و عنادشان را به سخره بگیرند، ولی لزومی ندارد، چرا که اساساً پروردگارشان آنها را به حالت مسخره درآورده است که این همه مسخرهبازی در اعتقادات، گفتار و اعمالشان در میآورند. این سنّت، اخلاق و قضای حتمی الهی است که مسخره کنندگان را که غالباً فقط به زبان میتوانند مسخره کنند، به حقیقت مورد استهزاء قرار دهد و شاکله آنها را مسخره سازد:
اللّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ -خدا است كه ريش خندشان مىكند و آنان را در طغيانشان فرو مىگذارد تا سرگردان شوند.(سوره بقره آیه 15)
آیا هیچ عاقلی، به اهل عقل، علم و دانش خندیده است؟ اما به کار دلقک میخندند، چرا که دائم اداهای مسخره و غیر معقول در میآورد. مثل کفار.
اما، صرف نظر این مسخرهها، به نکاتی اشاره میشود که لازم است همگان بدان توجه نمایند:
الف)- ایمان و کفر دو صفتی هستند که در وجود انسان سرشته و نهادینه شدهاند، لذا نه کسی در این عالم بی ایمان است، و نه کسی در این عالم، بدون کفر است. بلکه فقط متعلق ایمان و کفر انسانها متفاوت میشود. عدهای به خداوند یکتا و بازگشت به سوی او و دین حق ایمان می آورند و نسبت به هر طغیان و طاغوتی کافر میشوند؛ و متقابلاً برخی به هر طغیان و طاغوتی در درون و برون ایمان میآورند و نسبت به خدا و هر چه که تجلی حق است کافر میشود، و البته در این میان، آنان که به خدا ایمان آورده و به طاغوت کافر می شوند، به رشد و کمال و فلاح میرسند:
لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ - (ادامه دارد...)
- ۱۰۳
- ۱۹ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط