شعرها

شعرها
بودنشان را مدیونِ نبودنِ "تو" اند!
...
تو که هستی
زندگی که خوب است
شعر از لبِ شاعر چنان می افتد
که غذا از دهان
که برگ از درخت
که کسی از چشم کسی