عزیز چشمانم

عزیز چشمانم
دستانم دیگر نای نوشتن ندارد
انگشتانم پینه بسته
از فشار قلمی که
با تمام احساسم بر روی کاغذ میکشم
دیگر همه داستان ما را میدانند
شهره ی عام و خاص شده ایم
تو برنده و من بازنده ی آن هستم
من باخت داده ام به همه کس و همه چیز....
احساسم حریف بازی های زمانه نشد
می بینی ؟
ترک برداشته ام
اینبار حتی
خود تو هم درمان درد هایم نیستی
نشسته ام به انتظار
انتظار روزی که
اخرین مهره ی باقی مانده ام هم
بسوزد....
آن وقت دیگر برای همیشه مُرده ام!!!!!