ندارمت...

ندارمت...
شاعر هم نیستم
که شعری برایت بنویسم!
فقط!می توانم بگویم
همه ی شاعران دنیا را درک می کنم
که نگاهی را می خواستند
و نمی دیدند...
واژه اش می کردند
بعد
خیره می شدند به آن و لذت می بردند...
مثلِ کودک جنگ زده ای که حالا ،
خانه...پدر...مادر را...
فقط نقاشی می کشد
گفتم شاعر نیستم!
آخر جنگ و ویرانی،
چه ربطی دارد به نگاه تو؟
مداد رنگی های کودکی
زیر آوار جنگ جا مانده است ...
واژه هایم ...
زیر پلک های بسته ی تو ..........