به قدر پایه ی دار است اوج معراجم

به قدر پایه ی دار است اوج معراجم
اگر چه خلق گمان می کنند حلاجم
به ذره ذره ی این ساعت شنی بنگر
ببین چگونه زمان می برد به تاراجم
دلم به یاد کسی می تپد بیا ای دوست!
بیا که من به تو بیش از همیشه محتاجم
بیا که دست بشویم ز پادشاهی خویش
بیا که ملعبه ی کودکان شود تاجم
امیدوار چونان قایقی در این توفان
به شوق غرق شدن رهسپار امواجم