گاه می باید رفت مصلحت در این است

گاه می باید رفت مصلحت در این است

گاه با کو‌هی عشق بودنت توهین است

گاه خرسندی ها در نبودت جاریست

گاه این رفتن ها برتو هم شیرین است

گه دلش جایی هست که تو بیجا هستی

گه تو گر کمرنگی محفلش رنگین است

روزگاری مهرش رنگ فروردین است

گاه هم دلخسته است روزیت نفرین است

گاه در رفتن ها حرمتی خواهد ماند

گاه می باید رفت مصلحت در این است
دیدگاه ها (۳)

دلم...هوای تو را دارد...خدا کند راست باشد...که میگویند...دل ...

من از لبخندت..از عطرت..از موهایت..از دستانت...جان سالم به در...

قرارمان باشد برای شب چهارشنبه ی آخر سالمن می ایستم کنار آتشو...

بهار آمده ، اما هوا هوای تو نیست !مرا ببخش ! اگر این غزل برا...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط