چرا نه هنوزدر پِیُّ مُثنّی عزم ديار خود باشم

چرا نه هنوزدر پِیُّ مُثنّی عزم ديار خود باشم
چرا نه ماندگار خاک سر کوی يار خود باشم
غم غريبي و غربت چو بر نمي تابم دگر
به شهر خود مِی رَمُ شهريار خود باشم
ز مُحرِمانِ سِرّ و سَرا پرده وصال دِلشَوَم هنوز رْبندگان مَحرَمِ خداوندگار خالقُ اَشگُ خود باشم
چو کار عمر نه پيداست بارآن اَوّل
که روز واقعه اَولي' همكيش نگارِ سقف غارِ یارُ خود باشم
ز دست بخت گرانُ خِشتِ نیمّ پزّ،خمار هماره چشم خواب و کار رزم
گَر زُهدتان به قَدّ وَزن گِرَم بُوَد گِلِه ای نیست! هنوز رازدار همّت خود باهر شَهرشَمس باشم
هميشه پيشه من سَیّاسیُ رندی بودست
همچُ نان بکوشم پارساو مشغول پاسِ زُهد و خلوت خود باشم
بُوَد که نبض رودُ شَریان لطف رب اَزاَزَل رهنمون ماند
وگرنه تا به ابد شرمسار خود و یاران سفر کرده باشم
زنم گره به گره با تَوَسُّل بخت خُد حَلقِ زِرِه یارا
که مُساوات هر کوک بَرَّهَش خاطره دارم