ویژگی های خاص جامه پارسی

ویژگی های خاص جامه پارسی

در مورد جامه های سنتی پارس ها که خوب شناخته نشده ، عقاید متفاوتی وجود دارد . بر خی معتقدند که یک تکه بوده و دیگران می گویند که از دو قسمت تشکیل می شده است . که قسمت فوقانی از یک تکه پارچه مستطیل شکل وکه چین های آن در قسمت میانی ، شانه ها و یقه ای مثلثل شکل را نمایان می کنند، تشکیل شده است . بخش جلویی که آزاد گذاشته می شد چین های پهنی را تشکیل می داد و گشادی و راحتی زیادی به آستین هامی بخشید در حالی که بخش عقبی قسمت کمر را در بر می گرفت و این تنها نقطه اتصال میان لباس و بدن بود. دوخت این پیراهن ترکیبی از برازندگی و راحتی است ، هنری از پارچه که به آن یک زیبایی بسیار خالص عطا می کند . قطعه تحتانی لباس بنابر نحوی تنظیم کمربند چهار یا هشت چین گرد را در قسمت جلویی به وجود می آورد از طرف این چین ها دامن هایی از پارچه که در کمربند گیر داده شدهاند به صورتی چروک شده روی کفل می افتد که در سراسر طول پارچه ادامه دارند. در پشت ، که مانند قسمت جلویی پارچه چین هایی مواج دارد. به طور صاف وارد کمربند می شود نقاط الحاق پارچه در کمربند در جلوو عقب دامن نابرابر ند و این باعث ایجاد یک قرینگی در طول لباس می شود که دامن جلویی را نسبت به دامن عقبی که تا روی زمین ادامه دارد و بلندتر می کند و نوعی فشردگی حجمی را به وجود می آورد این قسمت از لباس سنتی پارس ها ، آناکسی رید نام دارد پارچه های جانبی که پا ها را در بر می گیرد مدت ها شلوار به حساب می آمده در حالی که واقعاً یک دامن بوده است . این نیز صحیح  است که پارس ها آن را فقط همراه یک شلوار بلند می پوشیدند که بسیار چسبان بوده و تا قوزک پا می رسیده است . این دو قسمت به هم پیوسته کندیز را به وجود می آوردند که سر آغاز ورود دامن بلند در تمدن ایرانی است . پیچیدگی این جامه مخصوصاً در ساخت آن ، اهتمام دایمی برای زیبایی را در میان پار س ها نشان می دهد که با الهام از اجداد مادیشان توانسته بودند زیبایی و ضرورت را در هم ادغام نمایند .




مجله مانا
(غزل)