تا حالا شده کلی حرف واسه گفتن داشته باشید اما دلتون بخواد

تا حالا شده کلی حرف واسه گفتن داشته باشید اما دلتون بخواد فقط سکوت کنید؟
تا حالا شده حتی حوصله ی دفاع کردن از خودتون رو نداشته باشید و با خودتون بگید اصلا چه فرقی میکنه؟
تا حالا شده روزی صدبار تو خودتون بشکنید اما غرورتونو حفظ کنید تا حداقل پدری که درکنارتونه از دیدنتون عذاب نکشه؟
تا حالا شده مجبور بشید زودتر از سنتون بزرگ بشید؟
ما هیچوقت نمیتونیم جای هم باشیم
پس آخه چرا قضاوت؟؟؟؟؟؟؟؟؟