بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
در میان آدمیان نیز که همگی تجلی اسما و صفات الهی هستند یا بالقوه می‌توانند باشند، درجات کمال متفاوت است. علم معلم، بیشتر از دانش آموز است علم استاد بیشتر از معلم است - درجات برخورداری آدمیان از رأفت، جود، کرم و رحمت در افراد متفاوت است و برخی نیز به جای سیر صعودی و رشد، سیر نزولی را طی می‌کنند و بدتر از حیوانات می‌شوند. كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ -(سوره اعراف بخشی از آیه 179)
در میان انسان‌های رشد و تکامل یافته نیز عده‌ای به بالاترین حد رسیده اند؛ به تعبیری از همه به کمال محض خداوند سبحان مقرب‌تر شده‌اند؛ که به آنها انسان کامل گفته می‌شود.
این گروه از انسان‌ها، مَظهر اتمّ اسمای الهی هستند، یعنی اسماء الله بیشتر و کامل‌تر از تمامی مخلوقات، در آنها تجلی یافته است، نه این که دیگران هیچ مرتبه ای از آن کمالات را ندارند؛ اگر نداشته باشند که نه خود را می‌شناسند، نه عالَم هستی را، نه انسان‌های کامل را و نه خداوند سبحان و متعال را خواهند شناخت!
اسماء الحسنی : از این رو، امام صادق علیه السلام، در شرح، تفسیر و تأویلِ آیه - وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا - و اسم‌های نیکو مال خداست، او را با آنها این اسما بخوانید.(سوره اعراف بخشی از آیه 180) می‌فرمایند: نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلْأَسْمَاءُ اَلْحُسْنَى اَلَّتِي لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ مِنَ اَلْعِبَادِ عَمَلاً إِلاَّ بِمَعْرِفَتِنَا - سوگند بخدا مائيم آن نام‌هاى نيكو كه خدا عملى را از بندگان نپذيرد مگر آنكه با معرفت ما باشد.(اصول کافی - ترجمه مصطفوی؛ ج 1،ص 196)
این بیان مبتنی بر منطق وحی و تصدیق عقل است: کدام عملی پذیرفته می‌شود؟ عملی که برای خدا باشد، لوجه الله باشد.
چه کسی کار را برای خدا انجام می دهد؟کسی که خداوند را شناخته و به او ایمان آورده است.
خدا چگونه شناخته می‌شود؟ با اسماء نشانه‌هایش - همچون هر چیز دیگری.
همه چیز اسم خداست، پس چه کسی درست‌تر و کامل‌تر می‌شناسد؟ آن که اسماء الحسنی، یعنی مظهر اتمّ اسماء نشانه‌های جامع و کامل خدا که همان انسان‌های کامل اهل عصمت علیهم السلام می‌باشند را بشناسد.
و مقصوداز این شناسایی، شناسایی شناسنامه ای و یا تاریخچه‌ای نمی باشد، چرا که آن را هر کافری نیز می‌تواند بشناسد؛ بلکه شناخت مقام، جایگاه و ولایت و امامت آنان می باشد. تا چنین شناختی نباشد، تبعیتی نیز صورت نمی پذیرد و تا این تبعیت نباشد، رشد، کمال، قرب و فلاحی نیز حاصل نمی‌گردد.(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت سوم :
در میان آدمیان نیز که همگی تجلی اسما و صفات الهی هستند یا بالقوه می‌توانند باشند، درجات کمال متفاوت است. علم معلم، بیشتر از دانش آموز است علم استاد بیشتر از معلم است - درجات برخورداری آدمیان از رأفت، جود، کرم و رحمت در افراد متفاوت است و برخی نیز به جای سیر صعودی و رشد، سیر نزولی را طی می‌کنند و بدتر از حیوانات می‌شوند. كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ -(سوره اعراف بخشی از آیه 179)
در میان انسان‌های رشد و تکامل یافته نیز عده‌ای به بالاترین حد رسیده اند؛ به تعبیری از همه به کمال محض خداوند سبحان مقرب‌تر شده‌اند؛ که به آنها انسان کامل گفته می‌شود.
این گروه از انسان‌ها، مَظهر اتمّ اسمای الهی هستند، یعنی اسماء الله بیشتر و کامل‌تر از تمامی مخلوقات، در آنها تجلی یافته است، نه این که دیگران هیچ مرتبه ای از آن کمالات را ندارند؛ اگر نداشته باشند که نه خود را می‌شناسند، نه عالَم هستی را، نه انسان‌های کامل را و نه خداوند سبحان و متعال را خواهند شناخت!
اسماء الحسنی : از این رو، امام صادق علیه السلام، در شرح، تفسیر و تأویلِ آیه - وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا - و اسم‌های نیکو مال خداست، او را با آنها این اسما بخوانید.(سوره اعراف بخشی از آیه 180) می‌فرمایند: نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلْأَسْمَاءُ اَلْحُسْنَى اَلَّتِي لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ مِنَ اَلْعِبَادِ عَمَلاً إِلاَّ بِمَعْرِفَتِنَا - سوگند بخدا مائيم آن نام‌هاى نيكو كه خدا عملى را از بندگان نپذيرد مگر آنكه با معرفت ما باشد.(اصول کافی - ترجمه مصطفوی؛ ج 1،ص 196)
این بیان مبتنی بر منطق وحی و تصدیق عقل است: کدام عملی پذیرفته می‌شود؟ عملی که برای خدا باشد، لوجه الله باشد.
چه کسی کار را برای خدا انجام می دهد؟کسی که خداوند را شناخته و به او ایمان آورده است.
خدا چگونه شناخته می‌شود؟ با اسماء نشانه‌هایش - همچون هر چیز دیگری.
همه چیز اسم خداست، پس چه کسی درست‌تر و کامل‌تر می‌شناسد؟ آن که اسماء الحسنی، یعنی مظهر اتمّ اسماء نشانه‌های جامع و کامل خدا که همان انسان‌های کامل اهل عصمت علیهم السلام می‌باشند را بشناسد.
و مقصوداز این شناسایی، شناسایی شناسنامه ای و یا تاریخچه‌ای نمی باشد، چرا که آن را هر کافری نیز می‌تواند بشناسد؛ بلکه شناخت مقام، جایگاه و ولایت و امامت آنان می باشد. تا چنین شناختی نباشد، تبعیتی نیز صورت نمی پذیرد و تا این تبعیت نباشد، رشد، کمال، قرب و فلاحی نیز حاصل نمی‌گردد.(ادامه دارد...)
- ۳۹۴
- ۱۶ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط