معبد یا آتشکده خورهه

معبد یا آتشکده خورهه

معبد (خورهه) مربوط به دوره اشکانیان

است و در شمال شرق شهرستان

محلات، روستای خورهه واقع شده

و این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ

ثبت ۱۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران

به ثبت رسیده است. این بنا در منطقه

پشت گدار قرار دارد و از شمال به رشته

کوه‌های هفتاد قله و از جنوب به رشته

کوه‌های یخچال مرتبط شده است و

تا شهر محلات به میزان ۴۸ کیلومتر

بعد مسافت دارد.

حفاری‌های باستانی این مکان در

تابستان ۱۹۵۵ (میلادی) توسط اداره

باستان‌شناسی ایران به عمل آمد

و در خلال این کاوش‌ها، تعدادی سفال

و چند تکله نقره متعلق به دوره

سلوکیان کشف شد. در پایان این

کاوش‌ها، باستان‌شناسان کشف کردند

که ساختمان خورهه مرکب از ۳

ساختمان مرتبط به هم بوده‌اند


خورهه در اوستا به مفهوم

«محل برآمدن خورشید»

و همچنین به معنی«منطقه ییلاقی»

آمده است.

محوطه تاریخی خورهه از آثار تاریخی به

جا مانده از روزگار اشکانی، ساسانی،

اسلامی و نیز سلجوقی است و ۳۰۰۰

متر مربع وسعت دارد.

از این محوطه تاریخی تنها دو ستون

متشکل از شش قطعه سنگ با مجموع

ارتفاع هشت متر، بقایای فرو ریخته

ستون‌ها، بخشی از دیواره‌های سنگی،

گورها و آثار به دست آمده در شش

مرحله عملیات کاوش در این منطقه به

جا مانده است.