خسرو شكيبايى چه زيبا گفت:

خسرو شكيبايى چه زيبا گفت:
تا زنده اى در برابر كسى كه به خودت علاقمندش كردى مسئولي... مسئولى در برابراشگهايش، در برابر غم هايش، در برابر تنهاييش... اگر روزى فراموشش كردى دنيا به يادت خواهد آورد...
گاهى بايد نبخشيد كسى را كه بارها او را بخشيدى و نفهميد، تا اين بار در آرزوى بخشش تو باشد! گاهى نبايد صبر كرد بايد رها كرد و رفت تا بدانند كه اگر ماندى رفتن را بلد بوده اى!
گاهى بر سر كارهايى كه براى ديگران انجام مى دهى بايد منت گذاشت تا آن را كم اهميت ندانند!
گاهى بايد بد بود براى كسى كه فرق خوب بودنت را نمى داند! و گاهى بايد به آدم ها از دست دادن را متذكر شد! آدم ها هميشه نمى مانند يك جا در را باز مى كنند و براى هميشه مى روند...
گاهى يك نفر
با نفس هايش
با نگاهش
با كلامش
با وجودش
با بودنش...
بهشتى مى سازد از اين دنيا برايت كه ديگر بدون او
بهشت واقعى را هم نمى خواهى...خسرو شكيبايى چه زيبا گفت:
تا زنده اى در برابر كسى كه به خودت علاقمندش كردى مسئولي... مسئولى در برابراشگهايش، در برابر غم هايش، در برابر تنهاييش... اگر روزى فراموشش كردى دنيا به يادت خواهد آورد...
گاهى بايد نبخشيد كسى را كه بارها او را بخشيدى و نفهميد، تا اين بار در آرزوى بخشش تو باشد! گاهى نبايد صبر كرد بايد رها كرد و رفت تا بدانند كه اگر ماندى رفتن را بلد بوده اى!
گاهى بر سر كارهايى كه براى ديگران انجام مى دهى بايد منت گذاشت تا آن را كم اهميت ندانند!
گاهى بايد بد بود براى كسى كه فرق خوب بودنت را نمى داند! و گاهى بايد به آدم ها از دست دادن را متذكر شد! آدم ها هميشه نمى مانند يك جا در را باز مى كنند و براى هميشه مى روند...
گاهى يك نفر
با نفس هايش
با نگاهش
با كلامش
با وجودش
با بودنش...
بهشتى مى سازد از اين دنيا برايت كه ديگر بدون او
بهشت واقعى را هم نمى خواهى...خسرو شكيبايى چه زيبا گفت:
تا زنده اى در برابر كسى كه به خودت علاقمندش كردى مسئولي... مسئولى در برابراشگهايش، در برابر غم هايش، در برابر تنهاييش... اگر روزى فراموشش كردى دنيا به يادت خواهد آورد...
گاهى بايد نبخشيد كسى را كه بارها او را بخشيدى و نفهميد، تا اين بار در آرزوى بخشش تو باشد! گاهى نبايد صبر كرد بايد رها كرد و رفت تا بدانند كه اگر ماندى رفتن را بلد بوده اى!
گاهى بر سر كارهايى كه براى ديگران انجام مى دهى بايد منت گذاشت تا آن را كم اهميت ندانند!
گاهى بايد بد بود براى كسى كه فرق خوب بودنت را نمى داند! و گاهى بايد به آدم ها از دست دادن را متذكر شد! آدم ها هميشه نمى مانند يك جا در را باز مى كنند و براى هميشه مى روند...
گاهى يك نفر
با نفس هايش
با نگاهش
با كلامش
با وجودش
با بودنش...
بهشتى مى سازد از اين دنيا برايت كه ديگر بدون او
بهشت واقعى را هم نمى خواهى...خسرو شكيبايى چه زيبا گفت:
تا زنده اى در برابر كسى كه به خودت علاقمندش كردى مسئولي... مسئولى در برابراشگهايش، در برابر غم هايش، در برابر تنهاييش... اگر روزى فراموشش كردى دنيا به يادت خواهد آورد...
گاهى بايد نبخشيد كسى را كه بارها او را بخشيدى و نفهميد، تا اين بار در آرزوى بخشش تو باشد! گاهى نبايد صبر كرد بايد رها كرد و رفت تا بدانند كه اگر ماندى رفتن را بلد بوده اى!
گاهى بر سر كارهايى كه براى ديگران انجام مى دهى بايد منت گذاشت تا آن را كم اهميت ندانند!
گاهى بايد بد بود براى كسى كه فرق خوب بودنت را نمى داند! و گاهى بايد به آدم ها از دست دادن را متذكر شد! آدم ها هميشه نمى مانند يك جا در را باز مى كنند و براى هميشه مى روند...
گاهى يك نفر
با نفس هايش
با نگاهش
با كلامش
با وجودش
با بودنش...
بهشتى مى سازد از اين دنيا برايت كه ديگر بدون او
بهشت واقعى را هم نمى خواهى...