نه دلسوزی پیامبران حد و مرزی دارد و نه صبر خداوند را پای

نه دلسوزی پیامبران حد و مرزی دارد؛ و نه صبر خداوند را پایانی هست. اما گاهی انسان ها کاری می‌کنند که چاره‌ای جز عذاب الهی نیست. کیفیت عذاب و افرادی که شامل حالشان می‌شود موضوعی است که می‌خواهیم به آن بپردازیم. مسائلی مثل:

آیا خداوند به محض این که قومی گناه کند آن‌ها را عذاب می کند؟
آیا هر گناهی موجب عذاب و نابودی است یا مسايلی خاص سبب چنین عقوبت می‌شود؟
آیا عذاب الهی مرحله به مرحله است؛ و از کم شروع می‌شود؟ یا ناگهانی و شدید است؟
هدف از عذاب چیست؟
سرنوشت برخی از اقوام گنه‌کار.
گاهی انسان‌ها، قدرِ کلاس درس انبیا را نمی‌دانند؛ و خداوند این نعمت الهی را از آنها می گیرد. در این مقاله با توجه به آیات قرآن کریم، کیفیت عذاب الهی بررسی شده و نکاتی پیرامون سرنوشت برخی از اقوام بیان می شود.

چکیده
سیرۀ خداوند بر این است که پیش از ارسال پیامبران هیچ قومی را عذاب نمی‌کند؛ بلکه، پس از فرستادن پیامبران اگر اشخاص تخطی کردند، زمینۀ عذاب الهی فراهم می‌شود.

عذاب الهی دو مرحله دارد. در مرحلۀ نخست، عذابها مقطعی و کوتاه است و امید بازگشت و توبه وجود دارد؛ اما در مرحلۀ دوم خداوند آنها را به حال خود رها می‌کند و در نعمت غرقشان می‌کند تا در گناه و اشتباه غوطه‌ور شوند و سپس ناگهان آنها را عذاب می‌کند که این همان سنت استدراج است.

پس از سالها تبلیغ، از قوم حضرت نوح (ع) فقط هشتاد نفر ایمان آوردند؛ و عذاب الهی بقیه را نابود کرد.

حضرت هود (ع) برای هدایت قوم خود، که بت‌پرست و اهل مفاسد بودند، مبعوث شد. آنها در کاخهای بلند، مجالس لهو و لعب به پا می‌کردند. آن حضرت آنها را از این کارها برحذر می‌داشت و به عبادت خداوند متعال دعوت می‌کرد. اما آنها اطاعت نکردند و گرفتار عذاب الهی شده و همه هلاک شدند.

خداوند به سوی قوم ثمود حضرت صالح را فرستاد. آنها بت‌پرست و اهل فساد بودند و از امکانات خوبی هم برخوردار بودند. آنها دعوت این پیامبر بزرگ خدا را لبیک نگفته و او را انکار کردند؛ از این رو زلزلۀ شدیدی آمد و همۀ آنها را هلاک کرد؛ و گرفتار عذاب الهی شدند.

قوم لوط دچار مفاسد بزرگ و گناهان بی‌سابقه‌ای بودند. آنها در برابر دعوت حضرت لوط ایستادگی کردند و به عذاب الهی گرفتار شده و با آمدن بارانی (از آب یا سنگ) همۀ آنها نابود عذاب الهی در جهنم خواهد بود عذاب خداوند شدید است