جانا

ﺑﯽ ﻣﺎﻩ ﺭﺧﺖ جانا ﻣﻦ ﺗﺎﺏ ﻭﻗﺮﺍﺭﻡ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑـﯽ ﭘﭻ ﭘﭻ ﻭ ﻧﺠﻮﺍﯾﺖ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺩﻟﻢ ﺍﺑﺮﯾﺴﺖ

سرﻣﺴﺖ به ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻫﺮﺷﺐ ﺩر ﻣﯿﺨﺎﻧــﻪ
مستی زتو می خواهم ﺑﯽ ساغر ﻭ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ

آن چشم سیاهت را چون جام ﺷﺮﺍبی ﻧﺎز
هر بار بنوﺷﯿﺪﻡ ﺧﻮﺷﺘﺮ ﺯ ﻣـﯽ ﺷﯿـﺮﺍﺯ

ﺳــﺮﺧﻮﺵ به ﺧﯿﺎﻝ ﺗـﻮ یک عمر بسر کردم
ﺷـﺎﯾﺪ ﮐﻪ تو باز آیی ﻣﺮهـﻢ نهی ﺑﺮ ﺩﺭﺩﻡ

ﻧﻮﺭﯼتو بتاب ﺍی مـﺎﻩ ،ای روشن ﺑﯽ ﭘﺎﯾﺎﻥ
ﺗﺎ ﻧﻮ ﺷـﻮد ایامم ، با وصل تو گیرم جــﺎﻥ

ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻫﺮﺍﺳﻢ ﻧﯿﺴﺖ آندم که تویی در بر
ﺩﺭ ﭘﺎﯼ ﺗــﻮ ﺟﺎﻥ ﺩادن از زنده  بُدَن بهتر