دیـگر امّیـدی به یک تعبیر نیست...

دیـگر امّیـدی به یک تعبیر نیست...
رفته اما دل که بی تقصیر نیست...
هرچه مـی گریـد دو چشـمانِ تـرم؛
باز هم از گریـه کردن سیر نیست...
خانــه ی ما را درختـی کهنـه بــود؛
بعدِ تو یک شاخه اش انجیر نیست
من زلیـخا گشتــه ام از عشـقِ تــو؛
عاشقت بودن که یک تحقیر نیست
رفتـه ای امـا چه دلتنگی بـد است؛
روزِ بی من بودنـت دلگـیر نیـست؟
هــر کســی را اختیـارش داده اند؛
پایِ هر کس بسته در زنجیر نیست
اختیـارت ترکِ این بیـچاره بــود؟؟
هیچ میـدانی که بی تأثـیر نیست؟
هرچه بد کردی بدی خواهی تو دید
غیـر از این در آیــِنه تصویر نیـست
"گنـدم از گنـدم بـرویـد جـو ز جو" ؛
غیر از این معنایِ این تقدیـر نیست