حصار گل سرخ

حصار گل سرخ
قسمت هشتم

یبار یکی از دوستام ازم پرسید:چرا طرفدار بی‌تی‌اس هستی؟
منم جوابی رو دادم که هر فن دیگه ای بود میداد:چرا نباشم؟اونا ادمایین که با حرفاشون،اهنگاشون،ادمای افسرده زیادی رو از خودکشی نجات دادن.حرف از امید میزنن،ادمای خوبی ان.
_اما فرهنگشون باما فرق داره یا مثلا شاید تو هیچوقت اونارو نبینی،باهاشون حرف نزنی،کنسرتشون نری.حتی اهنگاشون رو بدون ترجمه هم متوجه نمیشی.این اذیتت نمیکنه؟میتونی بپذیریش؟
اونموقع فکر کردم منظورش،تفاوت توی دینه.بخاطر همینم جوابی ندادم.
اما بعدا فهمیدم که منظورش از تفاوت فرهنگ ها،دین،سبک پوشش،غذا یا مختصات جغرافیایی یا تاریخ نبوده.
فرهنگی که میگفت،این بود:تو کره روابط ازاده.درعین حال خیانت هم هست.ولی برای اونا نه،هیچ چیز ازاد نیست.زندگیشون تحت کنترل کمپانی‌شونه.پشت اهنگای امیدبخش و لبخند های حرفه ای،ممکنه یه ادم دردمند ایستاده باشه.ادمی که اگه فقط به خودش نگاه کنی هیچ درخششی نمیبینی.فقط یه ادم خسته و شکسته و بریده از زندگی و شاید حتی متمایل به خودکشی میبینی.پذیرفتن یه سری رفتار ها و کارای اونا،درواقع نقض کردن یه چیزاییه که خودت قبولشون داری.
شاید منظورمو نفهمی.پس بزار از استعاره ها استفاده کنم برای گفتن منظورم.