بسیاری از اشخاص نا آگاه و جاهل به علوم و معارف اسلام تصور

بسیاری از اشخاص نا آگاه و جاهل به علوم و معارف اسلام تصور میکنند
که
جنگ و جنگیدن در اسلام فقط
تدافعی و از موضع دفاع مشروعیت دارد
حال آنکه این تصور ایشان خطا است
در اسلام
جنگ و به تعبیر قرآن قِتال برضد ظلم و ظالمین و گردنکشان و اشرار صرفا است و لذا چنین جنگی از دید دین الهی و مقدس اسلام کاملا صحیح و مقدس و مشروع است
همچنین در الهیات جنگی اسلامی
جنگ هم میتواند بصورت دفاعی و هم بصورت هجومی باشد و دفاعی و هجومی بودن جنگ بستگی به تشخیص حاکم شرع و فرماندهان
سپاه اسلام دارد
منتها تاکید اسلام و بزرگان اسلام
مثل امام علی علیه السلام در تهاجمی بودن جنگ است!
که در اصطلاح فقهی به جنگ تهاجمی
جهاد ابتدائی میگویند یعنی ابتداً این سپاه اسلام باشد که جنگ علیه دشمنان بدکار را آغاز کند و آغاز کننده نبرد مسلمین باشند!
علت تاکید بر جهاد و قتال از نوع ابتدایی آن این است که در این نوع جنگ
دشمن غافلگیر میشود و از این غافلگیری میتوان حسن استفاده را برد و ضربات کاری و عمیق تری به دشمن زد و دلیل دوم این است که
در جهاد ابتدایی و جنگ تهاجمی
جبهه و معرکه نبرد در خاک و قلمروی دشمن قرار میگیرد و دشمن فرصت چندانی پیدا نمیکند که دامنه نبرد را به درون قلمرو حکومت اسلامی بکشاند!
و
بیشتر توان و قوت خودش در خاک خودش صرف میشود
برای همین مولا امیرالمومنین علی به ما مسلمین دستور داده است
اُغزوهُم قبل اَنْ یَغزوکُم یعنی با آنان بجنگنید قبل از اینکه آنان با شما بجنگند!

در تاریخ صدر اسلام نیز وقتی که ما نگاه میکنیم متوجه میشویم که غالب
غزوات و جنگهای آن دوران جنگ و جهاد از نوع ابتدایی و تهاجمی از سوی سپاه اسلام بوده است
مثل جنگ های بدر و خیبر و مکه و ذات السَلاسِل و حنین و...
و
تنها دو جنگ دفاعی در صدر اسلام رقم خورد و آن هم جنگ اُحُد و جنگ احزاب بوده است

جنگ های زمان خلافت مولا علی نیز
همگی ابتدایی بوده اند
مثل جنگ بصره و نهروان و صفین
که مولاعلی اجازه نداد دشمنان اسلام و منافقین آن دوره سپاه کشی به طرف او کنند بلکه او خود سپاه به سمت آنان کشاند و آنان را دور از مرکز خلافت زمین گیر ساخت!

لذا این حرف دیگر اصلا از جانب یک مسلمان و شیعه مولاعلی پذیرفته نیست که بیاید و بگوید ما آغازگر هیچ جنگی نیستیم!
چون این سیاست مایه غافلگیری و زمین گیر شدن ما در خاک خودمان میشود مگر اینکه ما در موقعیت ضعف باشیم که آن موقع چاره ای جز تدافعی جنگ کردن نداریم!

و
دو مثال هم در مورد ناپسند بودن جنگ تدافعی بزنم و آن این است که
فرض کنید کسی عنوان کند من اول
باید از دشمنم چاقو بخورم تا بعد با بدن چاقو خورده و زخمی بروم به بدن دشمنم چاقو بزنم!
و
یا سرمربی تیم فوتبال بگوید ما اول گل نمیزنیم بلکه گل میخوریم و بعد که گل خوردیم تازه شروع به حمله میکنیم تا گل بزنیم!