اندوهت را بتکان

اندوهت را بتکان
جهان منتظرت نمی‌ماند تا حالت خوب شود. 
جهان صبر نمی‌کند تا غصه ات سر آید. 
جهان برای هیچکس منتظر نمی‌ماند و برای هیچکس صبر نمی‌کند. 

جهان می‌رود چه تو غمگین باشی و چه شادمان، چه سوگوار باشی و چه رقصان.
می‌دانی این جهانی که می‌رود نامش چیست؟
نامش عمر است و تو ناگزیری که دنبالش بروی حتی اگر سینه خیز . 

تو ناگزیری که اندوهت را بتکانی و غمت را بشویی و بروی وگرنه جهان می‌رود و عمر می‌رود
و تو جا می‌مانی از جهان و از عمر و از خودت..