تو مرا...آنقدر آزردی..که خودم کوچ کنم از شهرت..

تو مرا...آنقدر آزردی..که خودم کوچ کنم از شهرت..
بکنم دل ز دل چون سنگت..
تو خیالت راحت..می روم از قلبت.
.می شوم دورترین خاطره در شب هایت
تو به من می خندی..و به خود می گویی:
باز می آید و می سوزد از این عشق
ولی..بر نمی گردم نه!!!
می روم آنجایی که دلی بهر دلی تب دارد..
عشق زیباست و حرمت دارد..
تو بمان..دلت ارزانی هر کس که دلش مثل دلت سرد و بی روح شده است..سخت بیمار شده است..
تو بمان در شهرت..