My professor

My professor
Chapter:2
Part:86

هیزل بهت زده ، با اخم غلیظی چشمای خیس جونگ کوک رو نگاه میکرد کاش کسی میتونست قلب هیزل رو هم بعد از دیدن رطوبت چشمای جئون، باندپیچی کنه ...

جئون لحظه ای دوباره چشمای هیزل رو نگاه کرد با تمام قلبش بی صدا لبخوانی کرد : " معذرت میخوام... منو ببخش"

و بلافاصله نگاهشو از چهره ی هیزل گرفت و سرشو پایین انداخت ...

هیزل سعی کرد صورت جونگ کوک رو به سمت بالا متمایل کنه ... اما جونگ کوک مقاومت میکرد و سرشو پایین تر نگه میداشت ، از ترس اینکه با نگاه کردن به اون چشمای معصوم و ظلم دیده دیوار توی دلش فرو بریزه اما تلاش جونگ کوک بیهوده موند چرا که یه ترک عمیق به اون دیوار افتاد دو قطره ی درشت اشک ، چنان سریع سر خوردن و راهشونو رو گونههای استخونی مرد پیدا کردن ، که انگار اون دو قطره رو صدها سال پشت پلکش زندانی کرده بود.

چشمای متعجب هیزل بازتر شد و اجزای صورت جونگ کوک رو نگاه کرد ... دختر حس کرد داره آخر دنیا رو تو اون دو تا مسیر براق و کشنده میبینه ... مردش داشت گریه میکرد فورا و دستپاچه لب زد

هیزل: تقصیر تو نیست... باشه؟ خودم جیمز باند بازی درآوردم. مثلا میخواستم ... میخواستم یه جا به درد بخورم ... خواستم ادای تو رو دربیارم و یه نقشه ی بی نقص بکشم ... خواستم تو رو نجات بدم ... به جاش زدم خودمو ناقص کردم ...

جئون با خودش گفت ای کاش نقش بازی کردن هیزل توی لابراتوار واقعی بود.

کاش هیزل ملکه میشد ... کاش از جونگ کوک سواستفاده میکرد کاش یونگی جئون رو با یه اشاره به قتل میرسوند اما هیزل الان سالم میبود کاش زمان کوفتی برمیگشت به لحظه ای که توی استکهلم ، هیزل رو تک و تنها با افراد تهیونگ فرستاد که بره ...


تهیونگ بی سر و صدا و بدون اینکه کسی بفهمه اشکای مزاحمش رو پاک کرد ... و از تو چارچوب در با عصبانیت گفت :

تهیونگ:شما لعنتیا خدا شاهده اگر یک بار دیگه از این بازیا واسم در بیارید جفتتونو با یه تیر خلاص میکنم...


اما بعد کلافه دستش رو تو موهای به هم ریختش کشید ... هیزل حرفش رو نشنیده بود!

ادامه دارد...
خب خب اینم از اون چهار پارتی که قولشو دادم💔
حمایت فراموش نشه 🩵

#رمان #فیک #فیکشن