نگذا نی

نگذاﺭ ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﺪنی ﻧﺸﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ،
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ،
صداقتت ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﯾﺪﮎ ﺑﮑﺸﺪ...
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺍﺯ ﺳﺮِ بی حوصلگی،
ﺍﺯ ﺳﺮِ ﻧﺒﻮﺩﻥِ ﺁﺭﺍمشی،
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﻏﺖ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ،
ﺣﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪ،
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﻗﻞ ﻗﻠﮏ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺭﻓﺖ ﻭ ﮔﻢ ﺷﺪ،
ﺗﻮ ﺑﻤﺎنی ﻮ ﺩﻧﯿﺎیی ﺍﺷﮏ...
ﺗﻮ ﺑﻤﺎنی ﻭ ﭼﺮﺍ ﻭ ﺍﻣﺎ ﻭ ﺍﮔﺮ...
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﺑﺎﯾﺪ می ﺭﻓﺘﻪ...
ﺍﺻﻼ ﺑﺮﺍﯼِ ﺭﻓﺘﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ...
ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮﻭ
ﺗﻮ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ،
ﺍﺯ ﻓﮑﺮﺵ ﻫﻢ ﺑﮕﯿﺮ...
ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎﻣﺖ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼِ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﯼِ ﺗﻮﺳﺖ!
ﻣﺎﻧﺪنی ﻫﺮﺟﺎ می رﻭﺩ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﺮﻭﺩ،
ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﺒﺎشی ﺧﺎﻃﺮﺕ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ...