با این حال بازم سکوت کردیم و بهشون چیزی نگفتیم. بعد از چن

با این حال بازم سکوت کردیم و بهشون چیزی نگفتیم. بعد از چند وقت اومدن پیش ما و گفتن دارن راجب اتفاقات عجیب اون جنگل تحقیق میکنن. ما بهشون گفتیم که تحقیق در مورد اون جنگل خیلی خطرناکه اما اونا گفتن نگران نباشید... گفتن اگه یکی مثل من و شما به فکر این اتفاقات نباشه ممکنه جون خیلی از آدمای بی گناه گرفته بشه. محمد و زینب بار اولشون نبود که داشتن راجب چنین اتفاقایی تحقیق میکنن. اونها به چیز های ماورایی علاقه داشتن و میشه گفت جون خیلیا رو هم توی این راه نجات دادن. ما هم با شغلشون مشکلی نداشتیم و همیشه دعاشون میکردیم. و اونا هم همیشه میگفتن خدا همیشه با ماست و تا اون نخواد اتفاقی رخ نمیده.
بعد از یک سال تحقیق از اون جنگل
اومدن و گفتن باید وارد اون جنگل بشن. و همه چیز رو از نزدیک ببینن . منو مریم به شدت مخالفت کردیم. محمد و زینب بچه هایی بودن که همیشه دوست داشتن توی رضایت ما رو توی کاراشون داشته باشن. برای همین چند بار دیگه درخواست کردن. ما هم دیگه دیدیم چاره ای جز قبول کردن پیشنهادشون نداریم قبول کردیم. روز آخر که میخواستن برن توی اون جنگل ما گفتیم که خیلی میترسیم تا یه وقت براتون اتفاقی بیفته. اما اونا گفتن تا خدا هست ترس چرا ؟
بعد از اینکه رفتن یه کاغذ توی اتاقشون پیدا کردم. دست خط زینب بود. نوشته بود: من و محمد از اون جنگل خیلی چیزا فهمیدیم که قادر به بازگو کردن اونا نیستیم یا اگر هم بگیم ممکنه کسی باور نکنه. ولی ازتون خواهش میکنم هرگز وارد اون جنگل نشید...