بعضی ها ؛ شبیه یک انجیر رسیده می مانند که یکهو ؛ از آسمان

بعضی ها ؛ شبیه یک انجیر رسیده می مانند که یکهو ؛ از آسمان می افتند در دامن رنگ و وارنگ زندگی ات...

آن قدر بی هوا که اصلا" نمیدانی چه شد...چگونه شد....اصلا" خودت را میزنی به کوچه علی چپ و از بودنش لذت میبری.

بعضی ها ؛ شبیه عطر بهار نارنجی هستند در کوچه پس کوچه های پیچ در پیچ دلت.نفس میکشی.آنقدر عمیق ؛ که عطر بودنشان را تا آخرین ثانیه ی عمرت ؛ در ریه هات ذخیره کنی...

بعضی ها ؛ شبیه ماهی قرمز کوچکی هستند که افتاده اند در تنگ بلورین روزگارت ؛ جانت را با جان و دل در هوایشان ؛ تازه میکنی...

بعضی ها ؛....

اصلا" چرا باید از در و دیوار مثال بزنیم ؟

بعضی ها ؛ آرامش مطلقند ؛ لبخندشان...تلالو برق چشمانشان؛ صدای آرامشان...اصلِ کار، تپش قلبشان...انگار که یک دنیا آرامش را به رگ و ریشه ات تزریق میکند

و آنقدر عزیزند؛ آن قدر بکرند؛ که دلت نمی آید حتی یک انگشتت هم بخورد بهشان...میترسی تمام شوند و تو بمانی و یک دنیا حسرت...